Vrijdag 22 mei 2026

We gaan weer zeilen met een gezellig samenzijn en barbecue in het vooruitzicht.

De eerste samenkomst is de buitenhaven Den Oever. Met het zonnetje in de rug zeilen de meesten met wisselende snelheid richting de Stevinsluis. De wind doet zijn best maar is vandaag wel wat lui, wat de rode muggenlarven goed uitkomt. Ze zwemmen naar het warme wateroppervlak na zich eerst volgevreten te hebben op de voedselrijke bodem om vervolgens als ‘dansmuggen’ menig zeiler tot vervelens toe bezig te houden. Maar goed dat we het zout op gaan. De keuze voor Den Oever was gebaseerd op menige storingen van de Lorentzsluizen en kikvorsmannen die onder water bij de sluizen rondzwommen, die wil je niet in je schroef krijgen. Plus de te verwachten grote drukte en bijbehorende hectische toestanden daar, zoals boten die dwars in de sluis gaan liggen. En een sluiswachter die je als haringen in een ton wil proppen.

Den Oever dus voor ons. Dat bleek even tegen te vallen. Een luie sluiswachter die pas wakker werd toen de boten al vast lagen en dacht dat er nog veel meer bij kon. Over de marifoon de vraag “Kan ik er nog bij?” “Ja hoor, kom maar,” en zo volgden er nog zes of zeven boten. Alle lijnen weer los, boten die zich tussen andere boten door moesten wurmen, boten die dwars kwamen te liggen, en daar lagen we dan toch als haringen in een ton.

Afgemeerd in de buitenhaven lag een Fontaine Pajot Belize achter ons met de mooie naam Redbilled Tropicbird. Even een praatje maken dan maar. Dit bleken nieuwe leden te zijn, Ilonka en Martijn. Na eerst gezellig gekeuveld te hebben met Ilonka en Martijn op onze boot kwam Ad van de Excess 11 die inmiddels voor ons was komen te liggen met een waterpomptang in zijn hand vragen of Arjen een grotere waterpomptang had. We waren net in gesprek met Jan-Willem die ook even langs kwam op zijn fiets en enthousiast vertelde over zijn nieuwe stekkie. De motor bleek diesel te lekken nadat er net onderhoud aan was gepleegd. Balen. Arjen had de oorzaak van de lekkage wel gevonden maar het juiste onderdeel ter vervanging in de buurt vinden lukte niet. Nu maar hopen dat het de volgende dag bijtijds gerepareerd kon worden zodat Ad ons later op de ochtend nog kon volgen. Pieter kwam ook nog even aan, hij kon niet mee want zijn roer was gebroken en dat was nog niet gerepareerd. ’s Avonds nog gezellig op de Excess 11 van Ad een glaasje gedronken met de inmiddels ook aangekomen bemanning van de Avonturijn. Bij de Nicolien (Excess 11) aan boord komen was een hele klus voor mij doordat een enorme ronde skippybal de toegang tot de trap op de drijver blokkeerde, de boot lag dus te ver van de kant. Het trapje aan de zijkant leek de oplossing maar mijn benen bleken te kort. Ik stond in spagaat tegen de boot aan, een voet op het trapje, de andere tegen het gangboord aan. Het laatste stukje dus omhoog getrokken door Arjen en bij het verlaten van de boot opgevangen door Rinnert. Mijn voeten kwamen niet bij het trapje. Na dit hachelijke avontuur werd de grote skippybal vervangen door een stootwil van normaal formaat. Ik had het niet willen missen.

Zaterdag 23 mei

Palaver hadden we de volgende dag op de Fontaine Pajot Belize, een mooie boot waar Ilonka en Martijn nog niet op uitgeklust zijn. Ilonka en Martijn zaten met de weinige tot geen voorspelde wind in hun maag daar ze op tijd weer thuis moesten zijn. Barbecueën werd het helaas niet voor ze, dus besloten ze toch weer langzaam huiswaarts te gaan. We zien ze er graag bij een volgende keer.

Op pad dus met drie boten. Esther, Rinnert, Madelief en Onne op de Avonturijn. Bram met de twee opstappers René en Joop (beide uit Zeeland) op de Mudskipper en Henny en Arjen op de Bora. Joop zou eerst met Ad meezeilen maar nam het zekere voor het onzekere en monsterde aan bij Bram. Er was iets meer wind dan de vorige dag. We gingen dan ook met zijn allen tussen de drie en zeven knopen, bij een wind van drie tot vijftien knopen, via de Maltzwin, de oostelijke Texelstroom en het wantij de noordelijke Binnen Bresem op met hoog water met nog 1,40 meter water. Vervolgens via het Vogelswin ankeren op de Ballastplaat met nog een meter water, ruim een uur na hoog water. De Mudskipper deed zijn naam eer aan door weer over alle platen heen te schuiven als een echte Mudskipper en een kleine twintig minuten later dan de andere boten ook op de ballastplaat te komen. Met veel belangstelling werd er ook nu weer gekeken hoe ver hij zou komen. Weinig diepgang heeft toch zo zijn voordelen. Daarna was het wachten tot het water helemaal verdween. Dat gebeurde helaas niet helemaal. Het werd een staande barbecue maar dat mocht de pret niet drukken. Het warme zeewater aan de voeten zorgde voor de juiste verkoeling.

Esther hierover: “Altijd fijn om weer een nieuw droogvalplekje te ontdekken op het Wad. De plaat is mooi vlak zand, weinig schelpen, mosselen of prut. Genoeg krabbetjes, zeehonden in de verte, passerende eidereenden, lepelaars. Met uitzicht op de vuurtoren van Texel. Prachtig…“

Al met al was het een prachtige dag met lekker relaxed zeilen, een wedstrijdje boothangen (de vlegels waren we vergeten en nee niet het soort boothangen van luieren op de boot) en een zeer geslaagde en vooral gezellige barbecue.

Zondag 24 mei

Wachten tot we weer voldoende water onder de boot hebben. Maar voor die tijd wil Bram nog dankbaar gebruik maken van zijn opstappers.

Bram hierover: “Het batterijtje van de draadloze windmeter van de Mudskipper was aan vervanging toe. Met de gezamenlijke inspanning van opstappers Joop en René werd ik vlot naar de top van de mast gehesen en was het batterijtje snel vervangen. En het uitzicht was fantastisch.”

Ter verduidelijking: de één mocht de veiligheidslijn aantrekken/vieren en de ander mocht Bram omhoog lieren met de hand. En we weten met zijn allen dat je daar spierballen voor nodig hebt.

Rinnert probeerde nog even snel twee extra zonnepanelen te monteren aan de boot, wat maar net lukte want het water kwam weer snel op.

Om een uur of een kwam de eerste boot los en ging het verder richting de volgende afgesproken plek.

Het weekend was nog niet voorbij. Het was heiig bij vertrek en er was weinig wind. Het water was soms spiegelglad waardoor boten weerspiegelden in het water, de Bora leek zelfs in de lucht te zweven. Ondanks dat kwamen we nog goed vooruit. Net als bij dag twee zaten de Bora en de Avonturijn weer in het spelletje ‘ik blijf jou voor, ik haal jou in’ terwijl de Mudskipper zijn naam weer eer aan deed door zoveel mogelijk over alle platen heen te schuiven. Daardoor hadden ze even een noodgedwongen moment van rust en reflectie. Het einddoel voor vandaag werd ankeren naast de sluis van Cornwerd op het IJsselmeer. Daar werd een gezellig eilandje gebouwd met vier boten aan elkaar waaronder de Redshift van Ágnes en Hein. Zij waren het Pinksterweekend begonnen bij Oost en sloten zondagmiddag aan bij West. Ook hier was het weer een gezellig treffen. Zondagavond met zijn allen op de Bora en maandagochtend op de Mudskipper. Er werd nog verkoeling gezocht in het water, de aanstichtster zondagmiddag hierin was Madelief. De jongste van het hele stel. Door rond het boteneiland te zwemmen of onder de netten van de trimarans door te zwemmen bij een watertemperatuur van 17,5 graden. Al met al dus ook nog een sportief weekend met: mastklimmen, boothangen, zwemmen, wie de meeste worstjes op kan en Onne mocht roeien zo hard hij kon met een bijbootje tegen de snelle tri van Hein.

Na de gezellige afsluiting op de Mudskipper ging eenieder weer zijn eigen weg. Iedereen bedankt en tot volgend jaar!