De Wadden-/ Pinkstertocht Oost

Ronald Mors

Net als vorig jaar waren de Waddentochten vanuit west en oost in hetzelfde lange pinksterweekend gepland. De ontmoetingsplek zou weer Ameland worden.

De weersverwachting zorgde ervoor dat dat niet doorging; er stond te weinig wind. De westerlingen moesten van Den Oever komen, en dat was te ver. Zelfs voor de snelle Farriers. Zo gingen west en oost ieder hun eigen gang.

Vrijdagavond was er palaver ten zuiden van de Robbengatsluis. Er hadden zich vijf boten aangemeld. De Redshift (Hein en Agnes, Dragonfly 920), de Aroha Nui (Annemarie en Tom, Kurt Hughes 34), de Els (Peter, Tomcat 9.6), de Tallulah (Cathy en Steve, Iroquois Mk 3) en de Ozo (Ineke en Ronald, Havkat 27 mod.) Een mooie opkomst, twee meer dan verleden jaar!

Er werd besloten om eerst met uitgaand tij naar de oostkant van de Engelsmanplaat te zeilen en daar koffie te drinken. Na de kentering zouden we naar de oostkant van Schiermonnikoog varen en daar barbecueën (ten zuidwesten van de EB18).

Om negen uur gingen we door de sluis zodat we met het laatste uurtje stroom naar de Engelsmanplaat konden zeilen. Hoewel de Redshift een sluis later geschut was, kwamen we allemaal tegelijkertijd aan. Koffie met koek op de Ozo. Nog nooit zoveel bijbootjes achter m’n boot gehad.

Het was een aparte dag wat wind betreft. ’s Ochtends richting Engelsmanplaat was het zuid twee. Aan het eind van de ochtend, nadat het tij gekeerd was, gingen we naar het oosten, de wind zuidwest twee. Soms zelfs iets minder. De Redshift zou doorgaan naar het westen; ze moesten maandag weer in Workum zijn, maar eerst terug naar Lauwersoog om een volle gasfles op te halen. De Aroha Nui wilde buitenom naar de oostkant van Schier, maar meldde dat ze bij Schier gingen ankeren; er stond te weinig wind. De wind ruimde gestadig naar noordoost en nam ook in kracht toe. De Aroha Nui meldde nu, dat ze toch, nog steeds buitenom, richting Oost Schier gingen. Op een gegeven moment stond er een dikke vijf Beaufort uit oostnoordoost. Met twee reven in het grootzeil en twee in de fok moesten we nu kruisen naar ons doel. Een half uur later konden de reven er weer uit en stabiliseerde de wind met noordoost drie.

Omdat het nog geen laagwater was, zijn we met bijbootjes naar de kant gegaan. De tender van Tom en Annemarie was voorzien van wieltjes aan de achterkant. Die trokken ze mee tot aan onze barbecueplek. Handig! Hoewel… Toen ze teruggingen moesten ze door het slik naar hun boot.

Het was lekker, gezellig en mooi. De wegwerpbarbecues deden het prima. De salades waren erg lekker. De conversaties waren grappig, goed en interessant. Het blijft fascinerend wat het zeilen aan verhalen oplevert. Toen de zon achter de duintjes verdween genoten we nog een afzakkertje: twaalf jaar oude Glenfiddich, die Steve had meegenomen. Het was daarna lekker slapen. Ook omdat er nog maar weinig wind stond.

De volgende ochtend was er alle tijd om een wandeling te maken op dit fraaie gebied. Hoogwater viel pas in de middag. Annemarie en Tom deden dit hardlopend. Vanaf onze ankerplaats naar het Noordzeestrand (zo’n anderhalve km) zie je mooi de overgang van Wad naar strand. Naar het oosten moet je nog vijf km lopen om bij het water te komen. Soms lijkt het op een woestijn. In de duintjes zijn er prachtige patronen te zien die de wind heeft veroorzaakt. En tegenwoordig is hier ook de digitale vooruitgang te zien; antenne-installaties om gezenderde vogels te tracken (zie: https://maps.nioz.nl/watlas/ )

Bij opkomend tij zouden we naar het begin van de Schildknopen/Oort varen en voor anker gaan. De volgende dag konden we dan ‘s ochtends door de sluis. Het zou ‘s middags wel heel druk worden, gezien het Pinksteren was en erg mooi weer. De Aroha Nui voer door naar de Oude Wal onder Schier. Met noordoost twee tot drie Bft werd het een rustig tochtje. Wij wilden wel droogvallen, maar niet te lang, zodat we de volgende ochtend, twee uur na laagwater, konden vertrekken. Achteraf niet zo slim, zou later blijken. Peter kwam rond etenstijd met mosselen langs. Ze waren heerlijk.

‘s Avonds met Steve en Cathy nog een borrel gedronken bij ons aan boord. Ze waren met de bijboot gekomen, maar intussen waren we drooggevallen. Helaas was het nogal slikkerig. Het was maar een klein stukje naar de geul, maar tot de kuiten zwoegden ze met de bijboot door de blubber.

De volgende dag lagen we met nog twee boten voor anker op het Lauwersmeer. Het was een prachtig lang weekend geweest. En de Redshift? Die ontmoette aan de zuidkant van de sluis bij Kornwerderzand nog een aantal westerlingen. Met een snelle boot is veel mogelijk.